P@NOS

IN THE DEATHCAR  

Οδηγείτε? Ναι(!)??? Και που οδηγείτε? Γιατί εγώ δύο χρόνια οδηγώ και 100  χιλιόμετρα δεν έχω καταφέρει να κάνω! Όλο σταματημένος μέσα στην κίνηση είμαι. Ποιόν δουλεύετε ρε (?)!
Άσε που σταματημένος εκεί, μέσα στη κίνηση αισθάνομαι σαν να 'μαι σε πόλεμο. Ποια Βαγδάτη, ποιό Ιράκ, βγες στην Κηφισίας και θα δεις! Δεν ξέρεις αν θα γυρίσεις. Κάνεις το σταυρό σου να μην σου πεταχτεί κανένας από δεξιά, από αριστερά, από πάνω, από κάτω και οι πολεμικές ιαχές σχίζουν τον αέρα, μπιπ μπιπ!!!! και το πολεμικό εμβατήριο να παίζει, γντουπ γντουπ γντουπ από το διπλανό golf που έχει στο τέρμα τη μουσική. όλοι προσπαθούν να πάνε κάπου. όπου να ‘ναι! Σημασία στον πόλεμο έχει να φτάσεις ζωντανός. Να προχθές για Κηφισιά ξεκίνησα,  κάτω στον Πειραιά στο λιμάνι βρέθηκα. A όχι παράπονο δεν  έχω ,κάπου έφτασα, για ρώτα και αυτούς που από Πειραιά ξεκίνησαν και εκεί ακόμα είναι. Ή τους άλλους που από το καλοκαίρι προσπαθούν να φτάσουν στον Πειραιά για να πάρουν το καράβι!!! ακόμα δεν έχουν απελπιστεί ελπίζουν σε μια καθυστέρηση της Δημητρούλας ,του γνωστού αυτού πλοίου! δεν με πιστεύετε??? Και τότε γιατί κάθε 10m 20m υπάρχει και ένας μαύρος να πουλά μπανάνες ? για να  μην πεθάνουμε της πεινάς, αφού σπίτι μας δεν πρόκειται να φτάσουμε τουλάχιστον μην μείνουμε νηστικοί!!! Σε λίγο θα πωλούν και σουτζουκάκια,  μακαρόνια με κιμά και φασολάκια. τέλος πάντων να επικεντρωθώ στο θέμα μας. ποιο είναι το θέμα μας τώρα? The deathcar. Έχετε δει κάτι κύριους και κυρίες που πιάνουν στα χεριά τους τιμόνι ενώ τα δυο τους ποδαράκια είναι μέσα στον τάφο? πως να πατήσουν φρένο, μες το χώμα είναι τα πόδια! Αλλά όλα και όλα, ούτε γκάζι πατούν αλλά αναγκάζουν εσένα να το πατήσεις για να τους προσπεράσεις με κίνδυνο και τα δικά σου ποδαράκια να πατήσουν τελικά το χώμα!!! έτσι και εγώ γυρίζω από το κυριακάτικο καφεδάκι μου κατά τις επτά το απόγευμα  και ενώ έχω πάρει τα βουνά  στην κυριολεξία για να γλιτώσω την κίνηση και να γυρίσω μια φορά και εγώ  ήρεμα , με μια φυσιολογική ταχύτητα σπίτι μου, μου κάνει  πλακά ο θεός και…. παφ σκάει μπροστά μου  το γεροντάκι, όχι με το πι αλλά με τη  Mercedes της δεκαετίας του 80 και καλό το 80 και η bonnie Tyler  αλλά που να τα να το φτάσει  ο παππούλης. το 10 γεννήθηκε αυτό ξέρει αυτό προτιμά! Έτσι με 10 το πολύ 20 χιλιόμετρα πήγαινε  και φυσικά με την πόρτα του συνοδηγού μισάνοιχτη  και τη γιαγιά να απειλεί πως αν τρέξει θα πηδήσει χάμου!!!

Ουι ουι ουι   και εγώ τι να κάνω, να προσπεράσω είναι δύσκολο, στενός ο δρόμος και όλο στροφές εκεί πάνω στα κατσάβραχα. Τελικά βρίσκω  μια ευθεία  και τσούπ πετάγομαι αντίθετο ρεύμα, πατώ γκάζι και πάω να κάνω προσπέραση. Έλα όμως που ενώ είμαι αριστερά τα παίρνει ο γέροντας και παταεί γκάζι, 20,30,40,50,60,70. Αμάν λέω τι έγινε, τόσο πολύ θίχτηκε ο πάππους και ξαναμπαίνω πίσω από τη Mercedes που είχε ο πάππους από τα νιάτα του. Η ευθεία σταματάγε, ο παππούς πάλι δεν σταματάγε να πατά το γκάζι. Το έμφραγμα είχε χτυπήσει την  πόρτα, που δεν ήταν μισάνοιχτη, και το ποδαράκι γεμάτο λάσπη  είχε κολλήσει πάνω στο γκάζι. Που πας βρε παππού? Ποιος σου είπε πως μπορούσε να ήθελα να έρθω μαζί σου? Και γντουπ ο πάππους με τη γιαγιά  πάνω στη βελανίδια, που είχε και τα χρόνια τους, καμία κατοστάρια! ΝΑ ένας κορμός!!!